Het is inmiddels meer dan een halfjaar geleden dat ik ben begonnen met mijn stage (wat nu mijn werk is). Het blijkt maar weer hoeveel je ervoor krijgt als je regelmatig iets doet wat dan NET boven je pet ligt, dus je net genoeg uitdaging geeft maar niet te moeilijk is. Had ik dat maar toen mijn ex bij me wegging.

Dat is zo'n beetje de periode waarin ik me nu verkeer. Op het moment dat het uitging, verging de hele wereld voor mij. Mijn ex was mijn alles, en ook mijn kans op een normaal, gezond leven. Waarmee ik haar ook op een voetstuk plaatste en op een ongezonde manier een scheve relatie had. Ik heb echt dieptepunten gehad, momenten waarop ik met een mes op mijn pols zat en in mezelf zat te snijden... Wat kan ik me er toch ontzettend kwaad om maken dat mijn ex niet meer naar me omkeek... alsof ze nooit om mij gegeven heeft, alsof al die jaren samen een grote leugen waren, heel veel vorm maar geen inhoud die werkelijk waar was... Ze zei wel "het was echt tussen ons" maar toen ik haar nodig had, liet ze me vallen.

Dus ja, ik geloof niet meer in de liefde, of wat tegenwoordig voor de liefde doorgaat. Ik zie mensen die zichzelf voor de gek houden door een of andere roze wolk. Ik denk dat mensen vooral houden van iemand omdat ze denken dat die een of ander ideaalbeeld voor moet stellen, in plaats van dat mensen houden van iemand zoals die is, met alle onvolmaaktheden.

Vrijdag gaat een vriendin van mij trouwen. Op die dag zie ik mijn ex ook. Misschien moet ik die vriendin eens gaan bellen om te vragen hoe zij de liefde ziet? Want ik geloof er niet meer in.

Jelle.