Hoe vaker ik poker speel en het spel der liefde; hoe meer ik ervan overtuigd raak dat poker en liefde op de een of andere manier heel veel met elkaar gemeen hebben…

Je moet het spel spelen met de kaarten die je hebt gekregen. Met wat geluk zijn dat goede kaarten, met wat pech vang je 7/2, maar in het spel der liefde, net als in poker, kunnen elke twee kaarten winst opleveren. Een groot deel hangt af van je tactiek, van je medespelers en dat beetje geluk. Sommige spelers zijn flamboyant. Sommigen zijn stil en teruggetrokken, met hun muziek in hun oren en capuchon over hun hoofd. De tactiek kan agressief zijn, of strak. Sommigen zetten meteen heel hoog in, anderen kijken liever eerst de kat uit de boom. Poker en liefde kunnen beide verslavend zijn. Mensen kunnen er alles aan verliezen. Als je wint geeft je dat tijdelijk een enorme kick. Je bent in de wolken, de adrenaline spuit door je aderen. Als je verliest voel je je verslagen, vernederd.

Hoe goed kan jij de ander “lezen”? Bluft de ander of niet? Want net als in de liefde; what you see is not always, what you get. En hoe goed kan jij jouw hand verborgen houden? Wanneer is het verstandig in de liefde om te bluffen en wanneer niet? Je kaarten meteen openleggen is in elk geval niet verstandig. Maar je kaarten meteen weggooien als een ander de inzet verhoogt kan ook onverstandig zijn. Als alle kaarten uiteindelijk open liggen, weet je wat goed of fout hebt gedaan, maar dan is het al te laat. Achteraf kunnen we immers allemaal de loterij wel winnen.

Gelukkig kan je als je verliest met poker, net als in de liefde, altijd weer opnieuw beginnen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Leren van je fouten en je tactiek aanpassen. En wie weet sleep je ooit die Royal Flush nog eens binnen.